Verwachtingsvol…

Verwachtingsvol…

Het woord in verwachting krijgt nu echt inhoud hoor😉.

40+6 weken zwanger.

Want wat verwachten we ons kleintje. Vol verwachting keek ik uit naar jou. Waarvan ik hoopte dat je in mijn buik zou groeien. In mijn hart, ons gezin en straks in ons dagelijks leven.

Voor ALTIJD!

Wat waren de eerste dagen onzeker. De eerste weken megaspannend..bijna zenuwslopend.

Maar de weken daarna heerlijk!Wat heb ik genoten, mijn buik bewonderd. De bewegingen, onze momentjes.

Wat een emoties ook weer. Geweldig mooie, fijne maar ook nare lijken in een zwangerschap extra binnen te komen.

Ik sta meer ‘aan’ dan ooit! Op scherp!Maar al het mooie koester ik meer!!

De weg van het mama worden van jou doet dit alles met mij.

Blij ben ik dat ik mijn lichaam meer bewonder en liefheb dan ooit. Dat ik jou mag dragen. Kilo’s en wat al niet meer probeer ik niet op de voorgrond te zetten.

Een mooiere taak dan dit krijgt mijn lichaam niet. En daar mag ik trots en dankbaar voor zijn. En het niet onderuit halen zoals ik vroeger misschien eerder zou doen.

Lieve lieve baby van ons.

Geniet nog van de allerlaatste dagen/uren? in mijn buik. De plek waar ik je zó wilde voelen groeien.

En nu geduldig leren afwachten.

Wat kijken we uit naar jou komst in ons gezin.

Heel veel kusjes,

Mama

Dankbaar💕

Dankbaar💕

Wat heeft het mij geholpen om ons verhaal op te schrijven over de moeilijke tijd maar….des te fijner is het om ook de mooie tijd waarin we ons nu begeven te mogen delen.

Ik ben geloof ik maar gestopt met foto’s te maken van testen in onze handen😉

Maar alles zit in ons hart!!En Hoe!!!

Zwanger van deze lieve baby!!

Oh lief klein jongetje wat zijn we blij en dankbaar dat je mocht blijven groeien in mijn buik.

Geweldig!!Wat is het genieten!!

Sorry mensen…dit kan gewoon niet zonder uitroeptekens.

Wat ben ik blij dat we dit niet alleen hebben moeten beleven.

De ochtend waarop we een afspraak hadden voor de eerste echo was vreselijk spannend.

We werden 10 minuten voor vertrek gebeld dat er een spoed tussendoor kwam.

Zenuwslopend was het. Ik ben boven op mijn kamer dit lied gaan luisteren.

Alleen zo werd ik rustig. Kalmeerde mijn hart en hoofd.

Ik voelde heel sterk dat dit niet te regelen was maar ook dat Hij erbij zou zijn, in de echokamer, net als toen.

Boven mij, onder mij, naast mij met grote beschermende handen. Dat beeld voelde en zag ik zó sterk. Ook als ik keihard zou vallen, mijn hart gebroken zou zijn. We nooit meer een kindje zouden krijgen. (Want als het weer mis zou zijn durfde en konden we hier niet nog een keer aan te gaan)

Dan zou ik vallen in Zijn armen. Dan was er verdriet maar waren we niet alleen. Het werd gelukkig mega blijdschap maar ook een ervaring dicht bij mijn Vader in de hemel.

Ook dát vergeet ik nooit meer.

💙

Als het anders gaat…(2)

Als het anders gaat…(2)

Vanaf het moment van het verdrietige nieuws tot weken erna brak hier die rottige griep uit.

Phileine en Lente waren al ziek en na een aantal dagen kwam Madelief daar ook bij.
Maandag hadden we de echo en ik had gelukkig op donderdag al een afspraak in het ziekenhuis.

Ik wist helaas al uit ervaring wat de opties waren.
Omdat dit een missed abortion was (een miskraam die niet vanzelf op gang komt) heb je 3 opties.

  1. afwachten tot het vanzelf komt.Maar uit ervaring weet ik hoe zwaar het is om een kindje in je buik te hebben, je nog zwanger te voelen maar dat het niet meer leeft.
  2. curretage. Je gaat dan onder narcose maar mag dezelfde dag normaal weer naar huis.
  3. of medicatie wat het als het ware opwekt.

Ik was er gelijk al over uit dat ik voor de 3e optie zou gaan.
Curretage kon naar mijn idee ook niet. Dan moest ik het de meiden gelijk vertellen.
Mijn ouders gingen ondertussen op vakantie etc.
Gelukkig konden mijn schoonouders komen oppassen.
We gebruikten dezelfde smoes maar..
Het was moeilijk maar de meiden waren erbij.

En we moesten er eerst zelf mee kunnen omgaan.
Alles ging zó snel.
Gelukkig troffen we een hele fijne aardige gynaecoloog.
Er moest voor de zekerheid nog een echo gemaakt worden om het vast te stellen waarbij ik niet wilde kijken.
Ik vond het allemaal veel te confronterend.
Ik kreeg de pillen mee naar huis samen met medicatie tegen de pijn.

Ik merkte dat ik mijzelf gelijk wilde beschermen.
Ik ben heel heel hard gevallen tijdens de miskraam voor Lente.
Toen kwam het ook keihard aan! Maar gebeurde er ook zoveel meer.
Het ging toen helemaal mis met de medicaties, ik kreeg niets mee naar huis (kraamverband etc) waardoor het mij ook zo overviel.
De gynacoloog keek mij bijna niet aan en reageerde enorm bot.
Ik bleef toen ’s nachts enorm bloedverlies houden en ben ’s avonds laat nog met spoed naar het ziekenhuis in Heereveen gegaan waar ik handmatig en daarna zonder verdoving alsnog gecurateerd ben.

Waar ik trouwens toen heel blij mee was. Het was zo’n opluchting dat de pijn daarna bijna weg was.

Zo’n bezoekje bij de verloskundige tussendoor in een wachtruimte vól zwangere mensen.
Het viel mij toen erg zwaar.
Dit keer blokte ik alles!
Ik wiste gelijk mijn zwangerschapsapp op mijn telefoon, afspraken en notities in mijn agenda.
Ik skipte elk mooi liedje op de radio uit angst dat er emotie zou bijkomen en ik praatte meer dan ooit met God.
Ik had heel erg het gevoel dat ik hierdoor een enorme nuchterheid, vrede en kracht kreeg.
Tegelijkertijd zie ik nu ook dat de klap later wel kwam.

Ondertussen werd Pieter echt ziek! maar dan ook ziek, ziek!
Hij had het steeds al zo koud en alles deed pijn.
Na een paar uren begonnen de pillen te werken en kreeg ik echt weeën.

We gingen net eten maar na het eten lukte het niet meer om erbij te blijven.
Pieter werd steeds beroerder, ik moest steeds naar het toilet en mij overgeven aan wat ging komen.

Er kwam steeds meer bloedverlies en ik zag dat ik een miniplacenta verloor.
Ondertussen hoorde ik de drukte van de meiden naar bed brengen.
Met moeite lukte het om tussendoor nog even Pieter te spreken over hoe nu?
Zal ik het vruchtje opvangen? Of spoelen we het door.
In de hectiek van het avondritueel, griep en buikpijn besloten we voor het laatste.
Ik heb dit keer juist het tegenovergestelde gedaan van ‘echt Linda’.

Het was echt zó niet Linda maar het voelde daardoor juist fijner.
Geen echofoto, geen herinnering, geen naam.
Later kwam ik daar op terug maar ik kon de confrontatie en de pijn denk ik nog niet aan op dat moment.
’s avonds/’s nachts was Pieter zo ziek! Hij moest bijna nonstop spugen.
Heel zielig. En zo’n beroerde timing. Er waren dus 2 zieke kinderen, een zieke man(zo ziek is hij in geen 5 jaar geweest) en ikzelf die op dat moment de miskraam kreeg.

De volgende morgen bracht ik Madelief weer naar school.
Gelukkig ging heel lichamelijk allemaal volgens het boekje.
Ik voelde mij fysiek weer veel beter, meer energie en niet meer misselijk.
Hoe verdrietig dit eigenlijk ook was.
Als ik terug kijk snap ik eigenlijk ook niet hoe ik het allemaal zo heb gered.
Tussendoor zorgen om mijn opa, daar op bezoek.
Mijn moeder op de hoogte houden rondom de zorgen van opa.(en niet vertellen wat er ondertussen gaande was)
Bezoekjes, appje van en naar een zwangere vriendin, zelfs twee keer op kraambezoek van jonge ouders waar ik ouderling van ben.

Tot overmaat van ramp startte de groep van Phileine het thema: baby

Het was pittig, heftig en eigenlijk een beetje overleven.
Ons overbuurmeisje werd geboren, een ooievaar in de tuin, op instagram en facebook vlogen de babyannounments je om de oren.
En dat te bedenken dat ik een bedrijfje heb ik…jawel geboortekaartjes.
Ik kon er soms om huilen maar zeker ook soms om lachen.
Gewoon omdat het zo stom was dat het bijna grappig was.
Toen ik ’s avonds op de bank tegen Pieter zei…nu is er toch niemand in onze omgeving die zwanger wordt toch?

Spotte ik ’s ochtends voor ons huis een ‘anoniem’ busje die blauwe flesje kwam ophalen…jawel hoor…moeders voor moeders..
Overigens een supergoed gebeuren hoor.

Voorbeelden te over, het hield niet op!
Ik zal wel enorm beproefd worden zeg ik wel eens.
Ik geloof dat God uiteindelijk een prachtig plan heeft klaarliggen dat alles weer goed maakt.
Dat veegt dit verdriet misschien wel zó weer uit.
Ondertussen blijft het moeilijk.
De donderdag voor Pasen hadden we weer een positieve test in handen.

20180329_224534 - kopie

Niet met kerst maar nu met Pasen in de kerk met ons ‘geheim’.
Nu was Pieter degene die maar moeilijk onbezorgd kon genieten en blij kon zijn.
Ik wilde er weer met een onbezorgd gevoel instappen wat moeilijk was maar ik keek er ook naar uit. Nog 4 weken spannend en als we dan op vakantie zouden gaan en een goede echo zouden hebben wilde ik het de meisjes op vakantie vertellen.
Eenmaal thuis zou ik dan al 10 weken zijn en het wat meer openbaar kunnen worden.
Helaas kreeg ik een week later al een miskraam.

Dit keer kon ik er minder goed mee omgaan.
Ik werd in vlagen heel erg verdrietig en soms ook boos op mijn lichaam.

Wel was ik allereerst enorm blij en ook dankbaar dat het dan wel zo vanzelf kwam en na een week al.
Bijvoorbeeld niet eerst een echo met een kloppend hartje of weken wachten tot je cyclus weer op gang is.
Hoewel ik het graag voor mijzelf wilde houden omdat het zo pijnlijk is. Ik ook een heel fijne leven heb met Pieter en de meiden en ik allerminst wil dat het heel de dag overschaduwt wordt door dit verdrietige hoofdstuk toch lukt het soms bijna niet meer.

En ik ben altijd erg open geweest over de miskraam van voor Lente haar geboorte
Het is belangrijk om herkenning te krijgen, erover te kunnen lezen dat je hier niet alleen in staat.
Want soms voelt het écht zo!
Een postieve test in handen hebben is voor veel mensen de komst van hun kindje.

Hier is een test blijdschap, hoop, en misschien een kindje..
Ik heb helaas de ervaring gehad dat het delen mij soms juist meer verdriet gaf dan niet vertellen.
Mensen geven vast goedebedoelde opmerkingen maar die keihard in je al zo zere hart kunnen raken.

Ik probeerde het dit keer dus maar zo.
Wat meer alleen, met een paar mensen die ik het uiteindelijk wel verteld heb.

En daar gelukkig ontzettend veel steun van heb gehad.💕

Dat was ontzettend fijn en waardevol.

Nu pas kan ik dit berichtje online plaatsen. Té lang kon ik het niet delen. Het was een heftige tijd. Een tijd van verdriet maar ook willen blijven genieten van al het moois in ons gezin.

Gelukkig kwamen er daarna betere tijden….

Als het anders gaat….(1)

Als het anders gaat….(1)

Pff…..dit is een blogberichtje die ik al zo lang wil schrijven maar mij maar niet lukt.
Eentje van diepe gevoelens oprakelen, moeilijke maanden beschrijven..
Ik weet ook niet of het mij lukt maar begin maar gewoon met schrijven.

Eind december, om precies te zijn kerstavond was één van de meest bijzondere avonden.
Nou eigenlijk de mooiste kerstavond in mijn leven!
Dít!

20171224_222706Zó enorm blij waren we samen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende morgen zaten we in de kerk.
We vierden kinderkerstfeest.
Met het mooiste kersverse ‘geheimpje’ daar zitten.
Onze 3 meiden meedoen op het podium met het toneelstuk en het koortje.
En ’s middags kerst vieren bij de familie zonder wat te kunnen zeggen.
Het voelde heel onwerkelijk én speciaal!!

Het prachtige nummer O holy night…..heeft voor ons een hele speciale betekenis gekregen.
Zat dagen (2 weken) in Pieter zijn hoofd.
En de mijne.

Tweede kerstdag is een traditie om samen een uitgebreid kerstontbijt te eten.
Pieter maakt tijdens het timelapse filmpje deze foto stiekem.
De meiden moesten ook nog een paar weken wachten tot het blijde nieuws.
Dit was misschien wel een leuk aankondigingsfilmpje voor de familie?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De weken erna vond ik best spannend. Voor Lente haar zwangerschap hebben we het verdriet al eens meegemaakt dus helemaal onbezorgd ben je dan niet meer.

Pieter was alleen maar héél gelukkig en gelukkig onbezorgd.
Hij zei elke dag wel 10x hoe superleuk hij het vond. Zo lief en leuk!
Mijn misselijkheid begon te komen in week 6 wat pittiger.
Op de verjaardag van Lente bijna 7 weken viel ik zelfs flauw na het douchen.
Het was lastig om op allerlei momenten niet te kunnen vertellen wat er aan de hand was.
Zelfs nog een babyshower gehad, verjaardagen…

Met 8 weken en 2 dagen hadden we de eerste echo.
Wat eerder aangezien het eerder een keer pas met ruim 11 weken aan het licht kwam dat het hartje al weken niet meer klopte.

 

We hadden mijn moeder als oppas geregeld omdat Phileine en Lente ziek thuis waren.
We moesten wel een goede smoes verzinnen. We zouden voor Pieter zijn tinnitus naar het ziekenhuis in Sneek gaan.

Ik was ontzettend zenuwwachtig al dagen ervoor.
Die ochtend zei ik tegen Pieter dat ik juist nu wilde genieten en het wilde loslaten.
Eenmaal aangekomen in de wachtkamer voelde het vertrouwd en onwennig tegelijk.
Hier waren we zó vaak geweest in de afgelopen jaren voor de meiden.
Maar tegelijk ook al zo’n tijd geleden.
We waren aan de beurt.

We liepen naar binnen in de warme donkere echokamer.
De echoscopiste merkte dat ik zenuwen had. Ze liep de vragen snel door en ik mocht gaan liggen.
Gelijk na het eerste beeld zei ze toch te willen kijken met een inwendige echo.
Dus ik ging eerst naar het toilet (ik had speciaal voor beter beeld veel gedronken;)

En toen ik weer ging liggen was het al snel duidelijk.
Er klopte geen hartje meer…

Met 7 weken was het gestopt met kloppen.

Ik kon het eigenlijk niet geloven..
Niet nóg een keer.
Misschien na lang bewegen dat het tóch wel te zien zou zijn?
De echoscopiste was gelukkig heel lief en vond het ook zó naar voor ons.
Je was er al zo bang voor zei ze.

We zouden al hierna een eerste consult hebben in plaats van voor de echoafspraak.
Gelukkig maar.
Het is zó enorm confronterend allemaal.
We zijn naar de auto gelopen, elkaar in de auto getroost maar het kwam bij mij nog niet helemaal binnen.
Daarna naar het voorhuijs gelopen waar we altijd na een echobezoekje van onze meiden koffie en thee met blokzijlerbrok aten.

Wat moesten we doen?Hoe vertellen we dit de meiden?Of juist niet?
En mijn moeder zit nu thuis met 2 meisjes bij ons?
Alles gaat meteen door. En ondertussen is je hart gebroken en in duizend stukjes…

 

Ik hoop binnenkort te kunnen schrijven hoe het daarna verliep.

 

 

 

 

Pasen 2018

Pasen 2018

Al hoewel het een beetje op de valreep werd besloot ik toch een Paastuintje te maken.

Door alle beeldvorming in folders bladen en winkels toch een soort tegenhanger neerzetten.

Elke dag even zien waar Pasen écht om draait.

Een stukje uit onze tuin en een stukje uit ons fijne plekje in Italië.(de steen!)

De week daarvoor mocht ik naar een supermooi concert van Sela!!

Erg onder de indruk was ik….ook van deze gewéldige kerk!

Wat heerlijk om zo samen te zingen en stil te staan bij Pasen.

Op donderdagavond keken we samen met z’n drieën de Passion. Madelief genoot van zo samen op de bank.En mooie gesprekjes ontstaan er zo als je dit samen kijkt.

Zaterdagavond was het moeder dochteravondje van Lente en mama!We gingen samen naar een concert van Gerald Troost in onze kerk.

20180331_193719

20180331_211825

Eerste Paasdag naar de kerk en daarna op kraambezoekje bij onze mooie kersverse buurmeisje!

En koeken versieren!

20180401_125504

20180401_125513

20180401_125519

20180401_125525

Traditie in ons gezin:Paasontbijt!Heerlijk uitgebreid aan tafel en tijd voor elkaar💕

20180402_110443

20180402_113832

20180402_122945

Een tand eruit!!!Joepie!

Tweede Paasdag nog gezellig bij mijn opa en oma koffie gedronken ’s middags.

De dag eindigde heftig. Ik ben er in mijn hoofd en hart nog niet zo goed over uit wat precies te delen. Ik hoop er binnenkort toch wat over te kunnen delen. Op deze dagen wel extra blij en dankbaar voor mijn allerliefste man en meiden.💕💕Wat een geluk met zo’n ‘topteam’ om mij heen.

Schaatsen!

Schaatsen!

Gewoon in Maart kunnen schaatsen!
Een geluk voor Lente dat mijn zus net schaatsen in haar maat had meegenomen.
Dus schaatsen aan in de overkapping en vanuit de tuin zó het ijs op!

En daarna snel opwarmen met warme chocolademelk want het was wel erg koud!!!!
Kort maar krachtig dit schaatsmomentje dus;)

20180303_14290320180303_142903OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA20180303_145012

Februari in beeld

Februari in beeld

Weer een blik in onze maand.
Februari alweer.

20180204_180139
Altijd een vriendinnetje in de buurt! Blij dat onze meiden nog steeds zoveel aan elkaar hebben.
20180210_121346
Qua speelchaos en ideeen is het mij niet snel te gek. Creativiteit moet je laten gebeuren vind ik. Maar slijm maken? Daar was ik niet zo fan van. Gelukkig kregen ze papa  zo ver:) En het viel best mee!Ze gingen helemaal los. Mijn hele collectie voorraad bakjes zit nu vol slijm. Alle kleuren van de regenboog.

 

20180211_172448
Tijdens een bezoekje bij mijn ouders liep ik een rondje en zag dit mooi ooievaarsnest.

20180213_160056

20180213_191059
13 februari werd er iets moois gemaakt voor Valentijnsdag.

Trots op mijn meisjes! Ze durven dit gewoon te geven terwijl het best eng is.

20180213_193424

20180216_114027
‘zomaar’van Pieter!! Zó ontzettend lief! Hij weet dat bloemen mij vrolijk maken.
20180220_174515
Deze vond ik zó ontzettend mooi én waar.
20180223_121826
Een nieuw auto!Super blij mee!! Met vooral véél plekken wat natuurlijk ontzettend gaaf is voor de dames. De eerste week wil je dan elk ritje helemaal achterin zitten😃

 

20180224_102352
Als wij niet naar het hotel komen komt het hotel (ontbijt) gewoon naar ons.

Een weekend samen! Lang twijfelen over hotel boeken ja of nee maar uiteindelijk overdag en ’s avonds op pas gegaan en gewoon thuis geslapen.

Je kunt je geld tenslotte maar één keer uitgeven he;)

En dit was heerlijk zo ontbijten!!

De dag begon daarna heel bizar en heftig. We zagen vanuit de auto voor onze neus een auto in het water lanceren. Pieter reed de berm in en sprong erin. Hij gaf nog snel de opdracht aan mij om 112 te bellen.
Heel gebeuren was het! Allemaal goed afgelopen. De mevrouw is er goed van afgekomen.
Dankbaar! Dus snel weer naar huis en omkleden en douchen.
De hele dag stond toch in teken van dit gebeuren, de echtgenoot van de vrouw aan de telefoon gehad, de politie belde nog en we moesten er samen ook echt over praten om het een beetje te verwerken.

De volgende dag liepen we nog een stuk door het natuurpark wilde nog een bakje drinken daar want koud dat het was!!!

Maar alles was vol.
Dan maar een lekker bakje koffie bij mijn ouders waar we onze meiden ook weer zouden ophalen.

Fijn dat ze bij opa & oma mochten logeren.
Wat is het toch fijn om even de tijd te hebben samen.
Uren ongestoord kunnen kletsen over van alles!!

20180225_141842

20180226_172636
Dit blije ei kreeg haar allereerste lintje van zwemles, trots dat ze was!!

20180228_144331

Mijn zus met haar twee meiden en ik met onze meiden gingen samen een dagje naar de orchideeenhoeve. Wat super gezellig zo’n meidenuitje!
Daarna naar de MAc , patatjes!!!
Voor herhaling vatbaar zo’n zussen/nichtjesdagje!!

Dit pakketje kreeg ik zomaar💕

Lente haar juf van vorig jaar (groep 3) nam afscheid.
Deze lieve juf is ook haar juf voor levelwerk en ze was zó gelukkig dat ze haar hierdoor nog wel eens zag.
Ze was echt in tranen! En nu een paar weken later heeft ze het er ook nog echt regelmatig over.

Ze was vastbesloten om van haar eigen geld wat uit te zoeken.
We hebben er samen echt even te tijd voor genomen. Zo schattig!
Ze wilde iets blijvends geven ipv douchegel of chocolade.
Ze wist precies hoe en wat. Zo lief! Maar ik vond het ook moeilijk om te zien.
Ze sluit iemand zó in haar hart. Mooi maar je bent daardoor ook even extra kwetsbaar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Phileine werd wakker. Deed haar rolgordijn open en zei. Hé een uil!
We dachten dat het wel een vogel zou zijn maar mevrouw had gewoon gelijk!
Gewoon bij de overburen op de schoorsteen. Hij bleef zo de hele dag zitten!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als afsluiter nog een paar foto’s van het natuurpark.
Ik merk dat ik tegenwoordig te weinig de camera pak.
Gelukkig denkt Pieter er wat vaker aan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA